“แม่บอกแกแล้วใช่มั้ยว่าให้หยุดๆ เรื่องผู้หญิงบ้าบออะไรนั่น แล้วนี่เป็นไง ยัยปีบเฉดหัวออกมาจากบ้านแล้ว ต่อไปแกจะทำยังไงฉันอยากรู้”
คุณหญิงยุพาพักตร์โวยวายลั่นมาตามสาย ผู้เป็นลูกชายถอนใจออกมา เฮือกใหญ่ ก็ว่าจะไม่ใทรหาแม่แล้วเชียวเพราะคงไม่แคล้วต้องถูกก่นด่า แต่จะ ทำอย่างไรได้ เขาเองไม่เคยคิดเองทำเอง โดยเฉพาะเรื่องราวต่างๆ ที่ต้องมี แผนการ เพราะฉะนั้นจึงต้องพึ่งพาอา3ยแม่
“แม่ฮะ…” เขาลากเสียงยาว “ที่ผมโทรมาหาก็เพราะต้องการขอคำแนะนำ คำปรึกษาว่าจะทำยังไงถึงจะได้อยู่ที่คุ้มภูคากาซะลองต่อ ไม่ใช่ให้แม่มาด่าผม ฉอดๆๆ อย่างนี้”
“อ๋อ นี่เรียกว่าด่าเหรอไอ้ลูกเวร ทีแกไปทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอะไรไว้ล่ะ ใครจะรับผิดชอบ แถมผู้หญิงคนนั้นยังเป็นแค่ลูกจ้างในบ้าน ยัยปีบคงจะอภัย ให้แกหรอก กลับมากรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้เลย แค่นี้ฉันก็ขายหน้าจะแย่อยู่แล้ว”
ผู้เป็นลูกชายหน้าเครียด เขาเองยังไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เท่าไหร่ นึกถึง หน้าสวยใสของเด็กแพรสาก็ให้นึกเสียดายขนมหวานชิ้นงาม หากเขายังไม่ได้ ลิ้มรสก็คงกระไรอยู่
“ใคร” คุณปรียางค์ศรีกวาดสายตามองไปรอบคุ้ม ไม่มีสิงใดผิดปกติ ประมุขของคุ้มถามเสียงเข้มกับคนในบ้าน “มีใครเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาใน บ้านเรามั้ย”
คำตอบคือความเงียบ บรรดาคนงานต่างหน้าแหย นายเห็นแต่ตัวไม่เห็น มันคือความบกพร่อง ท่านอาจจะว่าได้ว่าดูแลบ้านกันยังไง จักรยาน fat bike
กาซะลองหน้าเสีย หลายครั้งแล้วในสิงที่เห็นแต่กลับไม่เคยมีใครได้เห็น ด้วย คุณปรียางค์ศรีเอื้อมมือมากุมมือหลานสาวเป็นเชิงปลอบใจ เพราะท่านเข้าใจ ผู้เป็นหลานดี
“เอาล่ะ ยังไงก็ช่วยกันดูแลบ้านให้ดีหน่อยนะ เกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือ กันทัน”
สั่งแค่นั้น แต่ทุกคนที่ยืนอยู่ก็เข้าใจได้ตรงกันว่าครั้งนี้ท่านจริงจัง เพราะ
ตั้งแต่นายคำป้นตายไป หลายอย่างก็ชักไม่ชอบมาพากล
ความไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นพร้อมกับกลิ่นดอกกาชะลอง
ไม่มีใครสังเกตว่าในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายหวาดหวั่น แพรสากลับยีน
ใจสั่นหน้าซีดไม’กล้าสบตาผู้คน เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าคนคนนั้นคือนายแพทย์
สฤษด์คุณ
เมื่อครู่เขาเพิ่งย่องมาหาหล่อน และก็เหมือนครั้งก่อนที่นายแพทย์หนุ่มเต็ม ไปด้วยความเร่าร้อนลุ่มหลง สายตาเขามาดมั่นที่จะได้ในตัวหล่อน
แม้จะเดือดร้อนใจแต่ก็ปริปากบอกใครไม่ได้ เรื่องนี้มันน่าละอาย และที่ สำคัญพูดไปจะมีใครเชื่อ ในเมื่อเขาเป็นใครและหล่อนเป็นใคร จักรยานล้อใหญ่
จำต้องยืนเงียบอยู่อย่างนั้น ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงคุณปรียางค์ศรี
“เป็นอะไรไป ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” พ่านเอ็ด เด็กสาวหน้าซีดกลัวจะ ถูกจับได้เพราะสายตาท่านเฉียบคมอย่างกับเหยี่ยว เสียงเข้มสั่งต่อ “จัดยาไป ให้ฉันด้วย ฉันจะกลับไปรอที่ห้อง”
เด็กสาวอึกอัก ใจหายวาบ ยา…ยาชองคุณปรียางค์ศรีหมดไ11ตั้งแต่ เมื่อวาน โดยทีหล่อนลืมบอกเพราะมัวแต่ยุ่งเรืองของตัวเอง หน้าที่เสียอยู่แล้ว ยิ่งเสียหนักจนกาซะลองสังเกตเห็น

จักรยานล้อโต

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s