พอเห็นคุณพันธุรพีก้าว ลงมาจากรถก็หน้าแหย

ลอบถอนหายใจออกมาอีกครา อะไรจะเกิดมันก็คงต้องเกิด ไป?Iนลิขิต ชะตาก็คงไม่ได้ ดีเ3ยอีกที่แพรสาจะได้ดิบได้ดีเป็นถึงลูกสะใภ้ทำนรัฐมนตรี แต่หากไม่ใช่ คุณดิสธรไม่ได้จริงจังอะไรกับมัน ก็คงจะถือว่า ‘กรรม’ กรรมที่ ใครก็หลีกหนีไม่พ้นแม้แต่ตัวหส่อนเอง
เดินเลี่ยงออกมาเตรียมของที่จะใช้ตักบาตรในวันต่อไป กิจวัตรประจำวัน ที่ทำอยู่เสมอไม่ได้ขาด ง่วนอยู่อย่างนั้นจวบจนได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดที่ด้าน หน้าคุ้มจึงเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝืปากอย่างดีใจ แม่บ้านเก่าแก่ประจำ คุ้มรีบกระวีกระวาดออกมาเพราะคิดว่าเป็นนายสาว แต่พอเห็นคุณพันธุรพีก้าว ลงมาจากรถก็หน้าแหย จักรยานล้อโต
“แม่ปีบกลับมารึยัง”
นั่นเป็นประโยคแรกที่น้องสาวคุณปรียางค์ศรีเอ่ยถาม กิริยาอาการที่เชิดหน้า ไม่มองแม้แต่ใบหน้าคนที่ถูกถามก่อให้เกิดอาการพิพักพิพ่วนกับอีกฝ่ายหนึ่งอย่าง ช่วยไม่ได้ แปลกแท้ๆ คนที่เคยใจดีใจเย็นจู่ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนราวกับ ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ป้าคำสร้อยตอบนอบน้อมติดจะลนลานเสียด้วยซํ้า
“ยังค่ะ”
“อ้าว! ก็ไหนบอกว่าจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้”
“ใช่ค่ะ ออกจากโรงพยาบาลวันนี้แต่ยังไม่กลับบ้านตอนนี้”
‘นี่แกย้อนฉัน!”
“เปล่าค่ะ เพียงแต่ผู้กองศกรโทรมาบอกว่าจะพาคุณปีบไปพักฟืนที่บ้าน คุณปีบยังไม่ค่อยแข็งแรงค่ะ” จักรยาน fat bike
ป้าคำสร้อยเสียงชักอ่อย คนรวยนี่ไม่รู้จะอะไรกันนักหนา ทุกอย่างเป็น ต้องได้ดั่งใจ ทำอย่างกับมนุษย์คนอื่นไร้4งหัวจิตหัวใจ นี่พอรู้ว่าคุณปีบไปกับผู้กอง บ้านคงจะแตก
คาดไม่ผิดเมื่อดวงตาขุ่นขึ้งเบิกกว้างอย่างโกรธจัด ปากสีแดงม่วงที่ระบาย ไว้อย่างสวยงามเหยียดออกแล้วตะเบ็งเสียงลั่นเหมือนจะเยาะ
“อ้อ! เดี๋ยวนี้หลานฉันก้าวหน้าถึงขนาดไปพักค้างอ้างแรมกับผู้ชายแล้วเรอะ บ้านช่องตัวเองไม’มีรึไง”
“มีค่ะ แต่บ้านผู้กองก็ยังมีอีกหลัง ไม่ใช่อย่างที่คุณท่านคิดหรอกค่ะ”
“ดูแลดอกปีบด้วย เธอต้องดูแลกาซะลอง!”
นี้าเสียงเข้มเฉียบขาด ความเด็ดขาดชนิดเดียวที่คุณปรียางค์ศ1ไม่ใคร่ได้ใช้ บ่อยนัก รู้สืกเหมือนนํ้าอุ่นๆ ไหลมาจากหางตา คุณพันธุรพีสะดุ้งเฮือก อุ่นวาบ ที่ช่วงแขนเหมือนมีใครมาสัมผัส ขนลุกเกรียวเมื่อความรู้สีกบอกกับตัวเองว่า เมื่อครู่หล่อนไม่ได้8น คุณปรียางค์ครีมาที่นี่จริงๆ
หันรีหันขวางด้วยความหวาดหวั่น แม้จะตายไปแล้วแต่พี่สาวก็ยังผูกพัน รักใคร่กับกาซะลอง ขนาดมาปรากฏตัวให้เห็นเป็นวิญญาณ วูบนั้นที่คุณพันธุรพี บอกตัวเองได้ว่า คุณ11รียางค์ศรีจะไม่มีวันปล่อยให[ครมาทำร้ายกาชะลอง! จักรยาน
กาซะลองทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไมืไผ่ตัวเล็กซึ่งถูกทาทับด้วยสีขาว หล่อนนั่ง มองสีนวลๆ ของไม้ไผ่ที่ยังแพลมออกมาให้เห็นเป็นระยะ แม้จะไม่เนยบมาก แตกเห็นความตั้งใจของคนทำ มันเพิ่งเสร็จก่อนหน้าที่หล่อนจะมานั่งเพียงไม่กี่ ชัวโมงเท่านันเอง ยินเสียงตอกไม้โปักเป็กๆ ดังลั่นมาจากหลังบ้านเหมือนจะ เป็นการช่วยยาว่านาทีนี้หล่อนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก
หญิงสาวสาวเท้าเดินไปดู ยังไม่มืดแต่สายลมที่ย่างเข้าส่ฤดูหนาวก็พัดพา ความเย็นมาให้สัมผัส หล่อนห่อไหล่แต่คนที่กำลังตอกไม้โป้กเป็กกลับโบกมือ ไล่เหงึ่อที่เกาะพราวอยู่ตามใบหน้า
เขายิ้มยิงฟันขาวเมื่อเห็นหน้าหล่อน
“จวนเสร็จแล้วคุณ เหลือขาเตียงอีกนิดเดียว’
“ฉันก็บอกคุณแล้วไง ว่าฉันนอนพื้นก็ได้ ไม่เห็นต้องยุ่งยาก”
“ได้ไงคุณ!” ศกรร้องลั่น เขามองตามร่างบอบบางที่ทรุดตัวนั่งยองๆ อยู่กับ พื้นหญ้า หน้าเล็กๆ ยังผอมซูบเชียวอยู่ ริ้วรอยแห่งความหมองหม่นยังฉายอยู่ทั่ว ใบหน้า การอยู่[รงพยาบาลนานวันเหมือนจะไม่’ได้ช่วยให้หล่อนหายดี
“คนปวยต้องทำร่างกายให้อบอุ่น ตกกลางคืนที่นี่ทั้งหนาวทั้งเย็นขนาดคน ธรรมดาจะนอนทีต้องขนทั้งฟูกทั้งผ้าห่ม ไม่มืใครเขานอนพื้นกันหรอก มันหนาว จนปวดกระดูก”
“อ้าว! แล้วเตียงไมไผ่ที่ฉันเห็นวางอยู่ในห้องล่ะ” กาซะลองรีบถาม นัยน์ตา คมจับที่ใบหน้าคร้ามซึ่งกำลังยืนทำหน้าอิหลักอิเหลึ่อ

จักรยานล้อโต

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s